Oftewel: Mama, Nick, Bas, Veronique en Charelle

5 Jaar geleden is deze familie ontstaan. Al gauw bleek dat in deze familie niets echt alles normaal verliep, en dat maakte ons juist zo speciaal. 

Zo begonnen we ons eerste uitje veilig dichtbij, bij Tino Martin in Strijen.

Wat hebben we het toen gezellig gehad en wat zong die vent vals!

En zo deden we in het begin nog veel in en om de Hoeksche Waard.

Gingen we naar Tiengemeten en zochten naar kokkels op de Grevelingen, uiteraard werden die gelijk bereid door Nick.

 

Gezellig eten met zijn allen is dan ook wat we het meeste deden.

Nick en Bas kookten, Veronique en Charelle deden de vaat, Mama betaalde.

En Nick maakte als dessert zijn meringue, die inmiddels door Bas zo geliefd is.

 

Eind 2019 kregen Nick en Charelle de sleutel van hun huisje aan de Kooilandsedijk in Strijen.

En hoe kan het!? Niet veel later, kregen ook Bas en Veronique de sleutel van hun nieuwe huis te Ons Genoegen in Puttershoek. Zo werd er eind 2019 en begin 2020 wat afgeklust.

Mama zorgde elke keer weer voor de lunch, zowel in Strijen als in Puttershoek, stond ze iedere dag weer met wat lekkers.

Bas hielp met de draagbalk plaatsen bij Nick en Nick kwam weer helpen met het muurtje stucen bij Bas.

 

Ons eerste internationale uitje was een weekendje Londen,

Lekker Cityhoppen en als klap op de vuurpijl een concert van Adele!

Wat hebben we daar genoten met elkaar, tot na het concert. Het dichtstbijzijnde metrostation was op dat moment namelijk dicht!

Dus zat er niets anders op dan maar te lopen en te hopen dat we een ander metrostation tegen gingen komen.

Charelle had vreselijk veel pijn in haar rug en kon niet meer op of neer, dit was ook niet zo opbouwend aan de sfeer. Ook Mama liep op haar laatste benen.

En precies op dat moment, na ongeveer een uurtje lopen kwamen we een metrostation tegen!! Het heeft toen nog wel lang geduurd voor we aan de beurt waren, maar we gingen nu wel echt richting het hotel.

De volgende ochtend nadat iedereen was bijgekomen van onze wereld reis zijn we nog even de stad in gegaan voor een lekker lunch met een goeie pot Engelse thee.

Waarna we vervolgens weer richting huis gingen.

 

Datzelfde jaar gingen we dan ook eindelijk na een uitstel van 1  jaar (i.v.m. een griep epidemie) naar Spanje. Romy, Tim, Roan en Bink gingen ook mee.

En die heen reis!!

Een Dodge zonder airco, lossen wielmoeren en met een olie probleem, kwamen we na ongeveer 30 uur aan in Perpignan. Het had niet 15 minuten langer moeten duren, of we hadden het hotel/krot niet eens meer binnen gekund.

En een krot was het, vieze bedden en kleiner dan een hondenhok! Maar goed, daar moesten we maar even doorheen kijken, onze slaap pakken en de volgende ochtend weer fris de weg op. Na ongeveer nog 7 uur rijden kwamen we aan bij een prachtige villa!

Met meerdere slaapkamers, badkamers, keukens een buiten bar en een heel mooi zwembad.

We hebben 2 weken van alle luxe mogen genieten. Iedere dag een geweldige lunch en diner

verzorgd door Nick en Bas. Uren mogen genieten van de kinderen die niet uit het water waren te krijgen.

En van Nick en Bas die bommetjes maakten op Mama, Veronique en Charelle.

 

 

 

Helaas begaf de Golf van Mama het ook nog tijdens de vakantie!

‘’Een kapotte accu’’ bleek al snel na eigen diagnose van de mannen. Via Golf service Nederland kwam de Spaanse ANWB langs bij de villa. Gelukkig spreekt Veronique redelijk Spaans, en na veel gebrabbel, overleg en een monteur die eigenlijk geen reet gedaan heeft werden we doorgestuurd naar een lokale garage.

Hier hebben we voor de volgende dag een afspraak gemaakt.

Gelukkig konden we de volgende dag met startkabels van Nick de Golf starten, waarna we met 2 auto’s naar de garage zijn gereden. (wisten natuurlijk niet of de auto het zou blijven doen op weg naar de garage)

Bij de garage aangekomen werden we vriendelijk geholpen en na een beetje handen en voetenwerk in het Spaans reden we na een uurtje met een veel te dure, maar verse accu weer naar de villa toe.

Gelukkig kwam Veronique haar Spaanse taal snel weer van pas. Nu weer omdat Nick zijn tand was afgebroken, en we op zoek moesten naar een Spaanse tandarts.

Na een zoektocht kwamen we geloof het of niet bij een Nederlands sprekende tandarts terecht.

Die gelijk Nick zijn veel te slechte gebit goed onder handen heeft genomen.

Na 2 behandelingen en een paar honderd euro lichter kon hij er voorlopig weer tegenaan.

 

 

 

 

 

 

Het waren 2 onvergetelijke weken!